Featured post

Paano Mag-Change Status

Ilang Patnubay ng Kaibigan ang Kailangan” 1.  Facebook ang unang nakaalam bukod sa mga pamilya mo.            Kung hindi ka makamove on...

Showing posts with label Family. Show all posts
Showing posts with label Family. Show all posts

Wednesday, 26 October 2016

Mission of my Existence


28 October 2015, 3:00PM

I want all Dyslexic to read well

Knowing they cannot really tell.
As Autism brings to own's world,
To understand an unease word.

I want to help special children,
Show their family it's not a burden.
The struggling child at the school
Must replace a joy of learning tool.

To not hallucinate and just obey
Minimize delusions - hear or say.
To aid their depression and battle
As ever as man to succeed subtle.

I want to run with ADHD life's race
Make less frustration paint on face.
Boost the confidence of bullied son,
Value the given time by our only One.

Tuesday, 12 January 2016

Paano Mag-Change Status

Ilang Patnubay ng Kaibigan ang Kailangan”
1.  Facebook ang unang nakaalam bukod sa mga pamilya mo.
           Kung hindi ka makamove on, magbago ka.  Ang masaklap, bago ka pa man maging handa o siya ay alam na ng buong mundo ang iyong nararamdaman.  Minsan babalikan mo ng may pagsisisi ang nakaraan, sana hindi mo na lang din post ang mga matatamis mong mensahe at larawan sa iyong account.  Pero huwag ganun!!!  Hayaan mo na yun.
          Ang Facebook ay lubos na makakatulong sa iyo kung hindi mo kayang magbago.  Mag-change status ka.  Sigurado, ang mga malalapit niyong kaibigan, nagmamahal sa inyo at nakikiusyoso ay magpapaabot din ng mga salitang nais mong marinig.  Piliin mo ung katagang ayaw mong gawin at ichallenge moa ng iyong sarili na kaya mo.  Ayun ang tunay na sagot!!!
          Kung minsan, malalaman na lamang din ng iyong pamilya ang pangyayari sa iyong buhay dahil may ilang makakating bibig ang magbubunyag ng balita o chismis.  Kaya mas mabuting, unahan mo sa laro at larangan ng pagpopost ang iyong mga tagasunod sa Facebook.  Ipangalandakan mo kung ano ang estado ng iyong nararamdaman.  Magsisi ka man dahil baka bandang huli ay kayo’y magkabalikan, para lang din yang sakit nung iwan at mabigo ka.
          Para din yang “goal” at “dreams” mo.  Na ina-update mo ang lahat at maitutulak ka sa dapat mong gawin.  Madalas sa atin, masasaya lang ang nababasa ng iba, bakit hindi mo subukan kung ikaw naman ay lagpak at kaawa-awa, sinong tutulong?
2.  Kaibigan ang hahanapin mo para ilabas ang iyong drama.
          May mga malayong kaibigan pero sila pa din ang hahanap hanpin mo kapag may problema kang tila walang sagot.  Yung tipong hindi naman nila alam kung anu-anong pinag-gagawa mo noon masaya ka sa piling nung tao, o nasa tutok ka ng kaligayahan.  Tapos mas pipiliin mong sa kanila ilabas ang mga baho ngayon.
          May ilan ka din kaibigan na kasama mo lagi pero hindi ka nila kilala.  Ang alam nila ay ang taong masaya, may mithiin at hindi mahina.  Marahil, kaya ka nahihirapan ipakita ang kung anumang nasa puso at isip mo.  Ang hirap ng ganun, para kang may tangan-tangan na panibagong kaaway.  Sila ba ay lubos na papanig sa iyo o makikinig lang at wala naman ding masasabing tama.
          Mainam na kaibigan sa panahon ng problema ang walang pera, hindi matalino, pero may balikat na handa mong iyakan.  Yung tipong, ikaw lang ang kanyang pagsasalitain dahil moment mo iyon.  Na sa lahat ng sasabihin mo tama sa kanya.  Pwede kang tumambay ng walang inaalala at kumain ng kahit ano, suportado ka pa din.
          Kaya ngayon pa lamang, bilangin at baybayin mo na kung sino at ano ang mga kaibigan mong magbibigay sa iyo ng lakas…hindi dahil ikaw ay oportunista kundi bilang totoo.  Huwag kang mamuhay sa paligid kung saan hindi ikaw nakapagbibigay luwang sa mga dalahin…huwag kang manatili kung saan ikaw ang pabigat.  Dapat sa iyong pamumuhay, ikaw at ang lahat ay lumalago at humahalimuyak.  Huwag mong hayaan na ikaw lang ang umiiyak.  Dapat marunong din silang lumapit sa’yo upang magbuhos ng iyak at makiiyak sa tamang panahon.
          Ang drama ay para sa lahat, lahat kung saan kayo ang bida!
3.  Burahin ang alaala ng nakaraan sa cellphone at isipan mo.
          Ang hirap!  Alam ko.  Saka mo bibigyan ng mga dahilan ang iyong sarili na wala ka ng nararamdamang hinanakit kahit basahin mo pa ang mga mamatamis na salita na inyong palitan noon.  Yung akala mong hindi mo na bibigyan pa ng pagkakataon ang alaala na ikaw ay saktang muli.  At akala mong, kaya mong tawanan ang mga bagay na noon, sayo’y nagpakilig at nagpalipad sa alapaap.
          Sino nga bang nais burahin ang memoryang magpapaalala sa iyo na ikaw ay nagmahal…ng tama, sa maling pagkakataon.  O sa tamang pagkakataon, sa maling tao?  Ang saklap isipin na paulit-ulit mong iisipin ang nakaraang, pinag-aksayahan mo ng oras.  Sa dami mong panghihinayang nauubos ang upos at nalalagas na lakas.
          Mas mahirap magpalit ng bagong cellphone kaysa magbura ng ilang detalye rito.  Oo, hindi lahat kasi sigurado akong magiging maasim ka lang bandang huli.  Hahanapin mo lang din ung dati at malaki ang tyansa na maging istoker at imbestigador ka niya.  Ang nararamdaman naman ay isang proseso kaya kinakailangan mong maranasan ang iba pang lebel ng sakit hanggang sa ikaw ay maging manhid.  Sa panibangong ekspenasyon mo ng manhid, doon ka magsimulang ibaon naman sa iyong isipan.
          Ang ating isipan ang pinakamahirap na kalaban.  Hindi gaya ng puso na may anim lamang tayong segundo para sa ating nararamdaman.  Ang laman ng ating isip ay may tatlo aspeto kung saan ang “subconscious” ang may pinakamalaking porsyento na isang araw o may pagkakataon na sasagi pa din siya sa iyong isip.  Tama nga na hindi mabubura mo nga siya sa cellphone pero hindi sa iyong isip o puso.  Sa totoo ang kailangan lang natin ay ang likas na pagtanggap.  Kapag natutunan mo ito, hindi mo na kailangan ang iba pang bagay at pahirap!

4.  Itago o idonate ang mga bagay na bigay niya noon sa iyo.
          Bata pa lamang ako, nakahiligan na namin ang magbigay ng hindi kailangan sa iba.  Palaging sinasabi ng aming ama, ibigay na agad kung anim na buwan mo ng hindi ginagamit.  Ito’y pisikal na nakakaluwag sa kabinet at nabibigyan ka ng walang kapantay na kaligayahan.  Samantalang ang aking nanay, panay ang bili ng mga nagamit na damit, sayang umano dahil pwede pa naman niyang pagtyagaan ng ilang araw o taon.
          Ang laki ng implikasyon nito sa aking buhay at naibalanse ko ang dapat itapon at pagtyagaan.  Alam kong may dapat kalimutan at gayundin, alalahanin.  Kung iisipin ko, kaya kong tiisin na talikuran ang lahat matapos ang anim na buwan.  Yung matapos kong ibigay ng buo, maiiwan akong masaya dahil ako ang nagbigay.  Ang isa’y, kung tama ba ng kumuha ng kapalit dahil parehas naman kayong naluma, nasaktan at nangangailangan ng kalinga.  Yung parehas kayong nag-iisip na hindi na kayo mag-iiwanan at huli na ito para maging masaya at tama.
          Hanggang sa lumaki at magkatrabaho ako…dalawang beses sa isang taon ko ginagawa ang pagtuklip ng damit para ipamahagi.  Ang ilang bagay din na parte ng aking saya noon ay ilan din sa aking hinahandang ipamigay.  Ito na din marahil ang sasabihin o ipapayo ng ilang eksperto sa gustong makalimot.  Malalaman mong gagaan ang iyong pakiramdam kung natutunan mo lag bitawan ang nagpapabigat sa iyo ng husto.  Malalaman mong kaya masikip ang mundo mo noon ay dahil may nakasiksik sa iyo na hindi naman dapat.  Ang tunay na relasyon o pag-ibig ay nakikitang lumalago ng karamihan at napupuna ang kasiyahan sa inyog mga mata.
5.  Patawarin siya at ang iyong sarili isabay ang pag-eehersisyo.
          Payat pa man ako, hindi na ako mahilig magpapawis at mag-ehersisyo.  Yung magkakaroon ka ng time para malobohin ang iyong braso at gawing pandesal ang iyong tiyan.  Hindi ako nabubuhay para dito.  Ngunit kung ang dahilan ay ang paglalaro, paglalakad sa parke o pag-akyat ng bundok at pagbibilang ng perang kinita, sigurado kasama ako doon.  Kaya naman sa tuwing may mabigat na problemang nararamdaman, malayo ang aking mga kaibigan upang ako’y samahan sa bisyong ginagawa naming magkakasama.
          Isa palang mabisang pantanggal ng kalungkutan ang pag-eehersisyo lalo na ang pagtakbo.  Magiging maaayos lamang ito kung nauna mo siyang patawarin, ang sarili mo.  Mahirap tumakbo ng may mabigat na dalahin pisikal man o emosyonal.  Nasubukan mo na bang tumakbo ng may dala-dalang mabigat na pasanin sa iyong likuran?  Gayundin, ang may masikip na dibdib dahil sa iyong nararamdaman?  Kaya siguraduhin munang, nasasaayos ang lahat upang maging kapakipakinabang ang benepisyong dulot.
          Kaakibat ng pag-takbo ay madaming bagay na iyong matututunan:  mas nakakaya mong itulak ang iyong sarili sa mas kaya mo pang gawin ng wala siya, makikita mong sa layo na ng iyong napuntahan, maliit man na hakbang ay ayaw mo nang balikan, ang pagpapagal ay mas mainam kaysa pag-iisip.  Ang mga bagay pinagpaguran ay tumatagal at ang mga pagkakataon na minsan lamang ay tiyak na hindi na maibabalik.
          Ulit-ulitin ng tatlumpong beses hanggang sa maging sistema na ng katawan, utak at puso mo.  Makikita mong, hindi mo ginagawa ang bawat sitwasyon para may pasikatan ka kundi dahil natututunan mo ng pagtuunan ang sariling dati’y naging madamot sa saya.

6.  Gawin mo muli nag-iisa ang mga bagay kinalimutan mo.
          Alinsunod sa aking suhesyon sa taas, ang mga bagay na hindi mo nagagawang mag-isa ang siyang pagtuunan mo na ng pansin.  Marahil, marami rin ang magsasabing madami ka ding nagawang hindi mo magagawa ng mag-isa.  Hindi ka naman nga iiyak ng walang dahilan, hindi ka naman magbubura o magtatago ng letrato sa “social media account” mo matapos ang lahat o hindi lalong hindi ka naman gumastos ng doble minsan kung wala siya.
          Isipin mo ng mga bagay na ikaw na lamang ngayon at ihanda mon a ito’y matatagalan din.  Isipin mong, tatagal na hindi ka iiyak sa sama ng loob kundi lungkot sa gabing wala ka matakbukan, yung mag-uupload ka ng letrato mo na ikaw na lang at walang taga-kuha saan ka man pumunta o higit sa lahat makakaipon ka na dahil wala ng hihingi ng kagaya noon.  Pagkagastusan mo ng doble ang sarili mo hindi para sumaya ka kundi makabawi sa mga dating pagtrato mo sa sarili mo dati.  Pasasalamatan ka ng sarili mo sa kinabukasan.
         Ang tanong, ano pa nga ba ang nakalimutan mong gawin ng kasama mo siya?  Ang suot mong damit na pinapansin, lugar na iyong pupuntahan, pagkain na bibilhin, taong mga hindi mo makausap?  Mga dating kaibigan, kasalukuyang katrabaho at mga kulang na oras nalaan sa iyong pamilya… Lahat ibinigay mo kahit na minsan umasa ka din bibigyan ka niya.  Kung ikaw naman ang kumuha ng atensyon at oras sa taong iniwan mo, matuto kang magbalik ng ninakaw mo sa kanya para muling sumaya ka.
          Mahirap iwanan ang taong kinuhanan at pinaghigpitan mo.  Sa inyong paghihiwalay, kakawala siya ng higit sa dapat niyang ikilos.
         
7.  Maging mas kaaya-aya, mapagkumbaba, magdasal palagi.
          Maraming nag-asawa ang nalosyang matapos magka-panganay.  May ilang lalaking nalulong sa bisyo ng iwana ni misis.  May ibang mga batang nagpaka-adik at nakulong dahil sa walang kalinga ng magulang.  May ilang negosyong nabaon sa utang nang hindi maayos sa kanyang partner.  Gayundin naman sa isang relasyon na  marami sa atin nalulugmok matapos maghiwalay.
          Isa sa pinakamabisang tahimik na paghihiganti ang makita ka ng kaaway na naging maayos ang lagay.  Ang makita niyang nakangiti at mas masaya ka sa piling ng iba, ang maging masaya sa trabaho at patuloy na suporta ng iyong mga pamilya matapos ang lahat.  Masakit iyon na hindi tulad noon, hinahanap niyo ang likas saya at hindi natural na dumadating na dapat pagsaluhan.
          Pero mali ang maghiganti, gawin mo na lamang positibong enerhiya ang lahat ng sakit na iyong naramdaman.  Dapat sa lahat ng iyong gagawin at sasabihin at nararapat lamang na sigurado ka.  Dapat lamang na mas natuto ka kaysa noon na ikaw at sumusunod.  Mahirap nga mapag-iwanan o mang-iwan lalo na kung nasanay kang nakikita siya, nahahawakan mo ang kanyang mukha at nasasabihan ng alam mong mali.  Anuman ang sakit pa naidulot, kailangan mong magpatawad.  Kalimutan?  Kahit hindi na.  Nariyan lang iyan at patuloy na mauulit kung hindi ka bukas-mata.

          "Manalangin ka, ipagdasal mo ako."  Totoo!  Ayan madalas ang aking sagot at sinasambit kung hindi ko na alam ang ano pang gagawin.  Ito na marahil ang pampalubag loob para sa karamihan at ang kulay ng buhay ay muling masisilayan ng lubos, at salamat na! 

Tuesday, 2 December 2014

Why Quitting Can Sometimes Be the Clever Thing?

Have you ever heard people cheering you up and say, "Don't Quit, You'll be the Loser!"? And yes, you did not surrendered!  Not because it's worth fighting for but because you doesn't want to be coined by many as "quitter".

I remember when I was taking CAT to be aspirant cadet officer in high school.  While, on the intensive training--- mentally and physically after the regular classes, we are allergic to those who quit from the said extra curricular.  We look at them down so to boost our ego, we stronghold to each other and say, we will not quit even we die.  This is the innocent-young spirit I have when I was on teenage years.  Such as, play hard, and work hard (actually work smart), like a kid who don't bother anything but to enjoy everything!

My eldest brother and his colleague, together with Jay from JsquaRe Family (right most). 

I took degree at university and with the loads of requirements, we surpassed because of the end result.  We have a good mindset of perseverance.  This attribute is good most of the times, and even we use the same idea on our relationship and at attitude work.  Or else, we will have no better professional background if we keep jumping off to another work.  It established a very reasonable image to a company where you bestowed good standing because you never quit from your previous work (given the fact that's unbearable, hehe).

Insomuch, trying on a business as we knew should be a risk-taker.  Nevertheless, we should set the risk tolerance on until when we should pursue.  My story could be admirable in many and coward for some.  My dream to put up preschool when I was 14 years old was realized by God when I was 24 years old.  It was a 10 years of praying and preparation work, 1 year of hands-on and financial sacrifice!  Then, just a 1-day decision to quit, but not a sudden thing...

Allow me to be emotional when I did this as expressed in writing.  My family were also participated on my plans.  My friends supported me during the difficult, the whole community who respected my family witnessed it.  Moreover, God is faithful as He entrusted me all this while I am young.  I usually fly back home three to four times a year to monitor and spot the envisioned area.  To prepare and talk to people and see the strategic move.  It was literally a sleepless night!  Thus, when it started an hour skype call or calls to Philippines/ staff for their online training was initiated (before my 1pm work at SG).  I confined myself of not travelling as much, wearing fancy clothes as my age, eating extravagant foods on the table or anything that spend my dollar and cents.  It was a pain in physical but as everyone has different needs and wishes, so mine is different than the rest!


During the successful Open House for the upcoming SY 2011-2012, with my family friends, pioneering staff of MAP and my dear own family. 

Let me share my stories the other processes of achieving it.  I landed at Singapore with one vision, to put up school business back home and my mission is to get work as fastest as I can.  I applied over a night and the next day, God answered my prayer.  It was a very rare and overwhelming situation when companies called you to start immediately on this foreign land.  Many industrial companies hired me but managed to chose a training centre in lined with my dreams to handle children.

Consequently, I have to upgrade myself in soft and hard skills.  Aside from being equipped in my work and open-eyed in the field I have chosen, I enrolled to various seminar and workshop.  I found there people whom well like-minded.  They are doing more on emotional quotient and I saw the chances of offering my concept to them as I am involved in intellectual (cognitive) enhancement.  It was a perfect match as really they are looking in investing in Philippines.  As usual dilemma, they don't know and where to go.  I showed them the path and how to do it.

There's a trial came to them in one or two months when his secretary/ assistant which is a Filipino rejected by the Ministry of Manpower (MoM) Singapore.  But again I saw it as more opportunity to happen my dream.  I talked to her and offered to work "still" with her boss and me.  I guided her with what I want and to cut it short, she became very efficient and proficient in these area.

I continued to produce curriculum and send the materials needed to the school.  We incorporated around November 2010 as she started working August on that year.  I have to think initial plan to immediately generate fund.  I think, I am really concerned about the cash flow of the team.  I created a program during summer to pull out and retain some enrolled students from it.  My partner has own company in Singapore which considered as two slots and myself, each invested an initial share of Php250,000.  Due to the commitment of our representative, we allowed her to have a 5,000php monthly over 3 years working in the said project.

Facade view of MAP and it's banner and spacious parking lot of established school. 

On our 1st year (SY 2011-2012) was a remarkable start with 55 students, 2nd year (SY 2012-2013) with 76 and 3rd year (SY 2013-2014) had 108 official students.  These were excluding the tutorial program that we offered.  My curriculum up to Grade 3 was also approved by DepEd.  Along with these, I invited my dear friends in Singapore (JsquaRe) to invest in our canteen, and so the acceptance was also great.  More than the figures are the great testimony of the parents or loved ones of the children we are nurturing.  Truly, MindHearts Academy of the Philippines Inc. (MAP) patterned it's caption "Nurturing Everyday Heroes".

Concrete idea by Jakeson G Quiatchon, drawn by Mark Joseph Songco, my former high school classmate based in Dubai during that time.
One of a kind banner of MindHearts Academy of the Philippines Inc., designed by Glen Allado.
Like in any other relationship, business too, has a highlights and low-lights.  With greater responsibilities, friction, hesitation and innovation may occur.  We as partners had out-focused on the things set before us.  There are huge decisions that were not raised. small matters that micro-managed.  Separation was not became our sole option.  We thought, business partners are like we marry our lifetime partners.  But it's actually more harder and challenging, I bet!

As months prolonged and the world gets smaller, we struggled to breathe in whatever one's suggestion and action.  Notwithstanding, we cannot managed because I am here, we are here.  The trusted person was now running the show and we are the audience.  No more proper communication, could it be only one-way, misinterpreted.  The sleepless nights turned into nightmare and mild depression.  I secluded myself from public, no Facebook or social medias and boxed myself on the room where work and myself can only be seen.  Until, we decided to sell the business, my dream with a question of "How much"?  Yes, would it be how much, to sell my dream or your dream in exchange of peace of mind, security of your family members and respect from the people (that's left)?

It was a formidable question that lingers on my soul for the next coming days.  Everyday was a question of how much.  Then, I came to a point of asking myself "why" that leads me to "what than how".  Why will I sell my dream and just quit?

1.  Return of Investment (RoI)
I had a 200%++ increased from my initial capital invested. 

2. Peace of Mind over Friendship
So not to ruin the relationship, fighting for what you want will be last. 

3.  Concerned Family
The loved ones usually first to receive the impact.  My one's weakness so I quit to secure them. 

My mother who's very supportive and prayerful on my journey to my little dreams.  Who became so affected and worried for the out coming of every crucial decisions I made.  My father is always shy to express his valuable support, but his ideas were always excellent and best to me.
I am grateful for the learning occurred during the process.  Although, I have read a book that says, "don't learn from your own mistakes, wise man learn from others".  This is the most brave decision I have ever did!  As of the now, I am the enjoying the moment and making the lost with the ones who really felt my deepest concern.  It's worth the patience and to quit when in times like this!

Picture was taken at Benguet during our Baguio City tour last April 2014.  When my last meeting with them on what to do and celebrating my brother's birthday and father's thanksgiving!

Monday, 17 November 2014

How to Earn More When You Live Less?

"Filipinos in SG are living just like 
an average employee in PH."

I arrived in Singapore (SG) 19 April 2010 when I decided to stop my Master in Guidance and Counseling degree (one year)...when I thought of earning money than spending into education in Philippines (PH).  For me, I realized to study further means delaying the things what I can do as a young professional and help my own family in our financial status.  (Not in many, that when they continue to study, opportunities are much greater ahead of them).  I promised and prayed that "never go back to PH without job here".  Ironically, people knew I was on vacation. 

God is good.  I remember when I told my office seatmate's that I will be an OFW at aged 23, God forget not.  I turned 23 on 2010 and I was here in SG to test my faith.  After few days of my job hunting and searching on the internet, I was flooded by the interview and got hired by the companies.  The challenging is if Ministry of Manpower (MoM) in SG will approved my pass to stay?  God is really good as I can work for two years after I received SMS that I passed! 

It was not an easy road, not for me and for many who started to work 5 years ago.  They have various stories to tell and undiscovered sacrifices they have made.  Likewise, I slept at the sofa of my family friend to survive in the next 3 to 6mos.  When I got the regular status in the company, I decided to move to a much nearer where 3 persons in one room.  It is somewhere like living a bedspacer in Metro Manila.  It still lingers in my mind to do my career and personal goals, so I took all these challenges.

In Singapore, you can taste the foods from all walks of culture.  However, during those times I have to buy a two dollar hotdog or nasi lemak or chicken rice that's equivalent to a student meal or a somai with rice in PH.  I remember when I was on college, we used to buy those very cheap street foods.  In SG, yes I also do that to survive, together with my dear filled water bottle. 

Transportation is a "need" here.  Only when your Ez-link has "top-up" or load, then you can travel.  Walking is also best option only if you are within 1km.  Unlike in, PH some can do "1-2-3 Takbo" or riding a jeepney without paying.

How did I plan?

My earnings are traditionally done with 80/20 portion.  The 20% will  be given to my Charity Account where it is subdivided into my tithes and offering as 10%; people who ask for unexpected circumstances and personal accounts.

The 80% will definitely my all other expenses.  Aside from paying Public Utility Bills (PUB), Phone Bills, House Rental, to top-up my Ez-Link Card for whole month transportation and allowance for my Cheat Day/ Medical Expenses, I do prioritize my family.  Within my priorities are parents who are undergoing medical treatment and taking supplement, my scholar who's our youngest.  The rest I put on my saving to faithfully to realized my dreams.

I remember to finance my dream of putting up preschool is a year.  Every month was S$350 to S$500 (or Php10,200 to Php17,000).  This will also deprived me from going party every Friday night though I was not really into it.  What I mean to making an opportunity for you to spend on temporal happiness.  So then, the second year was a continuous sacrifices even until the school is initiating there.


IF I DIDN'T REALIZED THESE THINGS EARLIER ON, I WILL BE THE SAME OTHER EMPLOYEES LIVING OVERSEAS, WITHOUT NOTHING BACK HOME.  I WILL REMAIN AS HUMAN MECHANICAL THAT WORKS FOR DUE BILLS OR DEBTS EVERY MONTH.  I HOPE TO SEMI-RETIRED WHEN I REACHED 35 YEARS OLD.  MORE TIME WITH MY OWN FAMILY AND MANAGING ESTABLISHED BUSINESSES.

Tuesday, 9 September 2014

Natatanging Buhay sa Dako Paroon

“Ang aking buhay ay wala lang...walang buhay, paghahanap-buhay, pamumuhay, at pagsasabuhay, , panghabang-buhay at buhay na walang hanggan!”


Ang aking Buhay
Pinalaki ako ng aking magulang ng may takot at pag-unawa sa Diyos.  Hanggang sa lumago ang aking pananampalataya at maintindihan kung ano nga ba ang kapayapaan at pagiging kuntento sa mundong ating kinagagalawan. Mahirap subalit maari.


At sa kadahilanang ayoko mamuhay ng wala lang, ninais kong subukan ang hamon at ang pangako ng Panginoon na Siya ay mayaman, na hindi Niya ako pababayaan, na ako’y anak Niya at may buhay na walang hanggan doon sa langit, sa piling Niya.  Ang buhay Niya na nilakaran sa lupa ay walang katumbas.
Mga Walang Buhay
Napakarami ko nang naranasang sakit magsimula ng mawala ang aking lolo, lola, tita, tito…matalik na kaibigan at ilan pang mga kakilala.  Wala ng sasakit pa sa inyong pisikal na paghihiwalay dahil ito ay panghabang-buhay.  Sa kalawakan kayo muli’y magkikita ngunit hindi katulad ng dati...ang kanyang maamong mukha, kakaibang ugali, malalambing na salita, nag-uumapaw na kasiyahan, pagkalugmok sa kalungkutan.  Hindi na maari.


Naalala ko noong ako’y kalong ng aking Lolo Asuy (Ama ng aking Tatay), binibihisan ng malinis na kasuotan at pinapakain ng malulusog na gulay. Tinuruan niya din akong magbasa’t magtanim ng mga puno sa aming paligid. Hanggang nasaksihan ko siya kung paano magsimulang ubuhin ng malalim at maubos ang kanyang maputing buhok. Simple lang siya pero ibinahagi niya sa akin na ang kanyang buhay noon ay puro sa sabong ng manok, sugal at hindi naging mabuting tagapag-taguyod na ama. Taliwas sa kanyang sinabi ang bunga ng sitwasyon ng buong mag-anak. Napabuti ang lahat at may kanya-kanya ng pamilya.  

Sa pagpapatuloy, kaya naman naibenta ang kanilang hektaryang sakahan at ari-ariang minana. Mayaman sana kami ngayon, bagama’t noong aking binisita ang kanilang lugar sa Antique na kinalakihan, nakita ko ang bakas na iniwan ng masayahin at maaasahan kong Lolo. Maraming mga taong nakakakilala kung babanggitin mo ang aming apelyido. Naging likas kay Lolo ang palasigaw at galit, marahil umikli na din ang kanyang pasensya sa mga sunod-sunod na pagkadismaya. Ngunit, kapansin-pansin ang kakaibang trato niya sa kanyang mga apo kaysa sa kanyang mga tunay na anak. Sinabi niyang, bata pa sila’y malayo na ang loob namin sa bawat isa. "Ang ama mo ang pinakamalapit sa akin dahil matapos siyang magsaka, pinagluluto ng aking Ama ng ginataang kuhol at sariwang gulay na naani."

Mga labi ni Lolo Asuy ang nasa larawan, malinis at muling binuksan upang paglagyan at ipagsama ang labi ni Uncle Roner, ang kanyang anak.

Sa kanyang mga aral na iniwan sa aking ama, na siya namang ipinasa sa aming mga anak niya ay tiyak na hindi maipagpapalait ang mga ito. Una na akong magpapasalamat dahil sa kung walang mga pangyayaring naganap, tinanggap niyang mali sa buhay ay walang matututunang kaalaman. Matapos ang lahat ay inaral niya ang "tama" upang malaman kung ano ang "mali". Sa ganitong paraan lamang mapapatunayan mo kung ano ang likas at busilak. Hindi natin kikilatisin ang mali at ikukumparang muli sa tama, kundi aalamin ang tama at iwawaksi ang mali.



Kasamang inilagak ang labi ng bunso "Myleen" sa libingan ni Lolo.  Si Auntie Myleen ay binawian ng buhay matapos magkaroon ng kumplikasyon sa kanyang panganganak.  Pinapili siya ng Doktor, ang mawala ang kanyang anak at mabuhay siya o iligtas ang bata at marugtungan ng buhay ngunit madedelikado ang kanyang lagay.  Pinagpasa-Diyos niya at sinabing, "buhayin niyo ang anak ko."  Pagtatapos ko noon sa unibersidad at dali-dali kaming tinawagan at pinauwi (Manila-Pampanga) ng kanyang asawa upang ipaalam ang desisyon ni Auntie Myleen.
Si Lolo Garzon “Garry” (Ama ng aking Nanay), ay ipinakita sa akin kung anong merong oportunidad sa malawak na mundo. Si Lolo na naging piloto ng militar, pintor na iginuhit ang kanilang pamilya, iskulptor ng elepante sa aming parke, anghel sa Katolikong simbahan, musuleyo ni Kapitan Basa at mahahalagang inukit sa aming nayon na siya namang winasak magsimula noong siya ay naging tagapaglingkod (Pastor). Si Lolo na isa sa naging gerilya at lumaban sa pananakop ng mga Hapon, at pinili ang yaman ng talino kaysa sa materyal na kayamana. Hindi ko malilimutan noong pumutok ang Mayong Pinatubo, ako’y apat na taong gulang. Si Lolo’y galit na galit na sinisigawan ang kaniyang mga lalaking anak at Tatay ko dahil binubuhat siya upang iligtas. Gayong sa kanyang pag-iisip na iwanan na lamang sa bahay at tapusin roon ang kanyang buhay. Sa aking pakiwari’y habang nakasakay sa mahabang dyip, may punto ang aking Lolo. Nilalamon na kasi ng uod ang kanyang kanang binti at nabubulok ang ilang parte ng katawan...hindi na siya nakakalakad. Pakiramdam niya na mahaba na din ang panahon na isinakripisyo ng kanyang mahal sa buhay. Ngunit ang buhay ay hindi ganun lamang. Nahikayat siya ng lahat na pumanhik sa sasakyan at hindi ko makakalimutan ang kanyang sermon. May buhay raw naghihintay sa kanya doon, "na kailangan naming magsisisi sa aming kasalanan, na dapat kaming magpatuloy sa pagsunod sa Panginoon." Tama siya marahil, ngunit hindi maliwanag sa akin noon kung bakit ko kailangan gawin. At makailang araw, binawian na nga siya ng kaniyang buhay.


Si Lola Suting "Payat" ang pinakasimpleng babaeng nakilala ko. Kung iyong pagmamasdan, mabagal siyang kumilos dala na marahil ng mabagsakan siya ng malaking hinog na papaya sa kanilang lugar. May sampu din siyang anak at ang tatlo’y namatay noong sila ay bata pa. Ang isa’y nasagasaan at sinasabing kamukha ko. Ang dalawa nama’y nagkasakit at walang maayos na pasilidad noon ang kahit anumang ospital para sa kanilang kalagayan. Madalas magsimba si Lola sa may mga rebulto, naglalakad at kumakain ng kakarampot na ulam. Nagtataka ako kung bakit at saka niya ikinuwento kung anong buhay mayroon siya noon.





Mayaman din ang kanilang angkan, literal na binuhat siya ng Lolo Asuy papunta sa kwarto’y idineklarang mag-asawa sila noong gabing iyon at hindi na umuwi sa sariling bahay. Umiindap at pakurap-kurap din niyang ikiwento ang iba pang nanligaw sa kanya at ang bunga ng desisyon pagpili ka’y Lolo na kaniyang ikinatibay. Nakita ko ang kanilang larawan itinatago noong nagpakasal, napakaganda ni Lola, mukang modernong artista, klasiko ang itsura at kahit na ngayong pitumpu’t dalawa na.


Noong huling uwi ko’y inabot ko ang isang libot-limang daan kay Lola at lubos ang kanyang ligaya’t walang humpay pasasalamat. Ang kanyang yakap at halik noon ay siya na palang huli naming pagkikita. At siya na din ang huli kong pagpaparamdam ng aking pasasalamat at ako’y kanyang karugtong na magsisikap para sa tuwid buhay. Nilisan ni Lola ang mundo ng tahimik at payapa, wala akong nagawa kundi pasalamatan ang Panginoon. Wala ka raw madidinig na hinaing sa sakit niyang kanser sa suso. Marahil, biyaya ito ng Panginoon na iwanan sa amin ang kanyang suot na karakter.


Si Lola During “Taba” naman ang isa sa nagbigay ng kulay na nagsabing ang puti pwedeng ihalo sa itim kapag naglalaba; na ang piso (1.00) ay isang milyon (1, 000, 000.00) at ang kasiyahan ay nasa iyong sarili lamang. Hindi siya nakapag-aral dahil sa politikal na kalagayan ng bansa ngunit elokwente pa din kung magsalita. Nanirahan sila sa bundok at ilang buwan sa kweba, kumain ng damo, nanganak sa talahiban. Nang umaayos ang sitwasyon ng kanilang lugar, lumalabas sila sa kanilang lunggaang taguan at naliligo umano sa ilog. Umaakyat siya noon ng puno at sa di kalayuan, namimitas ng bunga ng bayabas at saktong nadaanan ni Lolo Garry, bente uno’t nagtatrabaho na. Samantalang si Lola, labing-isang taong gulang. Isang taon pa ang hinintay ni Lolo para mapitas niya ang puso ni Lola. Sa maayos na pakikitungo at pag-aalaga ng dalawa, namuhay sila sa kapatagan. May ilang kasambahay, taga-laba at taga-luto, kaya siya nga’y naging maayos ang kanilang buhay at napagtapos ng kolehiyo ang lahat ng sampung anak sa maayos na paaralan sa Maynila.


Si Lola Taba ang nagsabi ng ako’y tataba matapos kong sapuin ang lahat ng kapayatang panlalait. Ang nagsabing "ako’y mabait at matalinong bata" kaya naman libre kong binubunutan ng puting buhok, hinihilot ang mga binti at sumusunod sa kaniyang mga utos kahit na mali.





Naalala ko noong unang ma-ospital si Lola at sabihin, "lumakad lang si Tin-tin (huling apo ni Lola sa bunso niyang anak na namatay matapos siyang ipanganak), pwede ko na kayong iwanan." Lumipas ang araw at sa ika-tatlong kaarawan ni Tin-tin at gayon din ang ika-pitumput apat na kaarawan ni Lola, minabuti kong hagilapin ang iba pang kamag-anak. Sinabi ko ang aking planong pagtitipon-tipon at nangyari nga’y kami’y magbabalik saan mang dako naroon. Dalawang araw bago ang nalalapit na ikalabing-isa ng Abril, kaarawan ng aking panganay na kapatid at nakatakdang pagtitipon, binawian ng buhay si Lola. Kakabalik ko lamang noon galing sa Malaysia, nang tawagan ako ng aking kuya at saka na namanhid ang aking katawan at tumulo ang luha hanggang kinabukasan.



Lumapag ang eroplano ng may bigat sa dibdib, tinik sa nakaraan, at tuyong pag-asa. Niyakap ko ang aking Nanay sa sasakyan habang papunta kay Lola na nasa mahabang kahon. Sariwa sa aking isipan na sinabi ni Lola sa akin na "magpapakatay siya ng kambing, nakabili na din siya ng pabo, gusto din kumain ng aking mga tito ng aso, at pato naman sa aking mga tita." 

Tuluyan naming kinatay ang naantalang pagtitipon ng mag-anak matapos mailibing ang aming mahal na Lola During.

Sa kanya’y ayos na makita lamang kaming masaya’t magkakasama. Isusuot din niya ang kanyang bagong damit, ang pinili ko sa Baclaran at ginamit niya sa maraming kasal na dinaluhan. Sinabi ko na "magpapakuha kami ng maraming letrato at dadalhin ko pabalik sa Singapore. At magpalakas siya dahil may sorpresa ako...mataba na ako!" Mahirap isipin na ang pagtitipon namin ay naiuwi sa paglamay kay Lola. Ngunit hindi naputol ang pagdiriwang para sa pasasalamat at muli’y ang anumang gusot ng kahapon ay siya ring madaloy.


Si Uncle Roner ay ang pinakamabait na anak ni Lolo Asuy at Lola Suting. Dahil sa kanya, naranasan kong pang-mumog ang soft drinks, makatanggap ng pinakamalaking regalong pera sa pasko at ngumiti kahit mainit na nagbibisekleta. Naatake siya dahil hindi naging maayos ang trato ng kanyang kapit-bahay. Dinibdib niya ito at nakita na lamang ng kanyang asawa na halos walang malay sa banyo. Ilang taon ang lumipas at kinailangan siyang tanggalin sa kaniyang trabaho na kalakasan ng kaniyang sweldo. May lima siyang maliliit na anak gawa ng labing-limang taon nilang paghihintay sa ganitong biyaya. Wala silang nagawa kundi talikuran ang buhay na marangya at manirahan muli sa Baguio City kung saan libre ang tirahan nila at pagkain. Sa paglaki ng kanilang anak, nagkahiwa-hiwalay ang mga ito upang mapag-aral at ang dalawa sa bunso ay napunta sa aming kustodiya.


Ilan sa mga piling letrato ko sa kanilang dalawa, binawi sila ng kanilang Nanay at hindi namin alam kung sila pa ba ay nag-aaral ng maayos.

Tulad ng ibang buhay at kaniyang pakiramdam na wala na din siyang halaga, lalo siyang nahirapan sa proseso ng pagpapagaling. Marahil ang pagnanais mong mabuhay at paghingi ng pagkakataon ay siya lamang hinihintay ng Panginoon? Binawi din kamakailan ang kaniyang buhay.


Tita Belma ang panganay na anak ni Lolo Garry at Lola During at naghihikahos naman ng mga ilang taon sa sakit na hika at baradong ugat sa puso. Kung iyong susuriin, hindi kailanman dumaing si Tita Belma sa pinansyal na pangangailangan dahil nakapang-asawa siya ng Filipino-Spanish na himigit kumulang dalawang dekada na sa Saudi. May tatlo siyang anak, lahat ay naging propesyonal maliban kay Kuya Jess na isang mandaragat, bente syete ng siya ay biglaang maatake sa puso. Si Tita Belma na ata ang nakita kong nag-iisip din ng mga mangyayari bukas, lalo pa’t nang mabuksan ko ang isa nilang kwartong puno ng pagkain. Nabanggit niya sa akin "na takot magutom at sa pag-iimbak ng mga ito, makakatulong din sa iba." Naroon ang de lata, kandila’t pospora, mga sabong panligo at ilang bagong kagamitan na hindi nagamit. Ito ang nagpapatunay kung anong merong kasaysayan ang kanyang kabataan kung saan nabuksan ang kanyang mga mata na ag buhay ay hindi madali.

Naipundar ni Uncle Nelson (asawa ni Auntie Belma) at kung saan siya kasalukuyang naninirahan. 



Si Tito Boy ang isa sa pinakamakisig at pinakagwapong anak ni Lolo Garry at Lola During. Mas masaya siya sa pagtuklas ng mga bagay na hindi nababasa sa anumang aklat at mahilig gumawa ng kwentong mabubulaklak. At dahil sa kaniyang karakter, maporma't mapalamuti ay nagkaroon siya ng iba’t-ibang anak sa iba’t-ibang babae. Alam kong hindi dapat, pero nakilala ko lahat ang kaniyang anak at saka naman ipinaliwanag ng aking Nanay kung bakit mali...kung bakit hindi dapat tularan. Papunta ako noon sa Indonesia ng humingi ng panalangin ang aking Nanay. Muntik kong hindi ituloy ang aking bakasyon ngunit pinaliwanag pa din niya sa akin na ito’y plano ng Diyos, na tayo’y lilisan sa tamang panahon. Bago pa man maputol ang hininga ni Tito Boy, pumuputok ang kaniyang katawan sa katabaan, mabaho at nagtutubig dahil puno na ito ng lason. Humingi siya ng tawad sa lahat ng kaniyang nagawa sa kaniyang pamilya kahit hindi siya itinaratong maayos ng kaniyang tunay na anak sa gitna ng kanyang paghihirap. Kung saan isa sa panalangin ni Lolo Garry at isinigigaw niyang pagbabago.


Ang aking matalik na kaibigan ay maagang nagpaalam sa amin. Ang kanyang ala-ala noong kami’y naghukay ng malalim sa lupa para magapi namin ang nang-aaway, magpahabol sa itik na inakala namin ay ahas, bugahan ang lamok hanggang mamatay sa aming hininga at magduyan sa akin sa panahong ako’y natatakot sa palo ng aking Nanay. Sinabi na mas "madami ang bilang ng puti kaysa sa pulang dugo." Usapan namin ihinto niya ang pag-inom ng gatas para makatulong. Ang pag-gawa niya sa akin ng de-motor na electric fan at pang-kuryente sa mga nang-aaway sa akin ay aking itinago sa pag-aakalang magagamit ko hanggang sa paglaki. Higit sa lahat ang kanyang talino na kahit hindi siya pumasok ng ilang buwan, nasasagot pa din niya ang aming pagsusulit. At dahil sa tiwala noong ikalawang grado namin, nangopya ako’t isinumite ang papel na pati kanyang pangalan ay aking naisulat. Natawa ang aming guro at magsimula noo’y nag-aral akong mabuti at nagtapos kami palagi ng magkadikit sa Honor Rolls. Hindi na siya muling nakapasok at nabalutan ng luha ang aking mga mata. Ang aking pagkainosente ay nahalay ng sagad at patuloy na umiiyak. Hindi ako mapatahan ng doktor o ng aking magulang, patuloy ang aking lagnat hanggang sa kinailangan kong isigaw at itapon ang aking nararamdaman. Nahawakan ko kasi ang matigas niyang bangkay, ang kanyang daliri sa paa, ang araw na hindi na siya mumulat pa.


Si Auntie Myleen ang nagpatahan sa aking nararamdaman. Tila hinalukay niya ang aking damdamin at tinulungang ilabas ang namuong iyak at sigaw sa aking dibdib. Matapos ang ilang araw kong lagnat, sa kanyang pakPatuloy ang aking pag-aaral, nalinang ang aking galing sa isports, sa pagsusulat noon, sa pagkabisa at pakikipaglaban sa buhay...sa pagdiskubre ng mga laman sa loob ng kahon… sa pagtanim ng tama...sa pagtatrabaho’t ng masaya...sa paggising ng may pasasalamat at pamumuhay ng matuwid sa kabila ng mga sagabal sa aking hakbang.

Natapos isulat:  22/04/13 hanggang 05/05/13


Sa Hanap-buhay
Hindi nagsisimula ang paghahanap buhay sa pagtanggap ng salaping iyong pinagpaguran. Kundi sa pagsibol ng kaalaman at paghakbang sa bagong yugto. Hindi sa pagpasok sa opisina’t bihis propesyunal kundi sa pagtanto ng parte mo sa mundo? Ang buhay ay parang kapeng itinitimpla ng aking Tatay. May puting asukal at maitim na kape! Maputi man intensyon ngunit madalas maitim ang kalalabasan nito dahil tao tayo. Tao tayo na magkamali at dapat makatao tayong humarap sa Panginoon at asahan ang parusa.


Marami akong nakilalang may mataas na antas sa buhay. At patuloy na nakikilala dagil sa aking trabaho, biyaya at katapatan ng Panginoon. Mga ginagalang, may mga alipin, nakapalibot na militar. Napansin ko kung paano sila mamuhay, magsalita, kumilos, mang-trato ng kapwa. Gayundin naman ang aking pakikipaghalubilo sa amoy lupa at mga naglasak sa putik. Nakita ko kung anong kanilang hanap-buhay, paano kumita sa iba't-ibang, saan kinukuha at gaano umasa’t magpakumbaba. Hindi ko idinidikta na may mali, sa makatuwid, ang tao’y pantay-pantay. Iisa ang oras na mayroon tayo sa isang araw. Parehas silang kumakain, ang sistema ng pagdumi, pagluwal ng sanggol, pagtulog na halos walang buhay, maglakad sa daanan...lahat pareho-pareho lalo na’t sa paningin ng Panginoon. Nakakatuwang isipin na nagkaiba lang tayo sa ating pananampalataya...dahil ang iba’y nabahiran ng mapang-akit na mundo.


Wala nang hihigit pa sa tamang hanapbuhay na humahalimuyak. Nakakapagtaka kung may taong marangal na magtrabaho’t maunlad. Ang lahat ay may kanya-kanyang maitim na budhi sa malinis nilang hangarin. Mahirap pero ang buhay ay isang tanikalang naging sistema na ng marami. Ang tanikalang hindi nagpapahirap kundi nagpapabigat sa atin.


Kayod-kalabaw, siksik-banig, bunot-tinik, isang kahid-isang tuka, kalmot sa hangin, ukit mo sa puno, sipain mo ang dingding, taktak mo ang balde sa lamesa at isip-kawayan. Ganyan ang mga tao upang may makain, para maaabot ang pag-asa. Ngunit ang lahat ay hindi din naman permanente at ito ang dapat nating matangis. Ang hanapbuhay ay hindi din magtatagal. Ang ating sigla’t lakas ay mawawa rin sa takdang dumoble na ang numero ng ating edad. Ang ating talino’y kukupas din kapag nahinto na tayong sumabay sa pagbabagong dala ng mundo. Ang gahiganteng trabaho’y hindi na din magagapi sa nangangalay na likuran, sa tagal ng pagtindig at kalakasang sustento ng ating bisig. Lalo pa’t ang opisinang pinapasukan ay wala ding kasiguruhan sa anong mayroong bukas ang maitatakda?


Ang paghahanap-buhay ay masaya kung may puso ka sa iyong ginagawa. Alinsunod ito sa pagkilala ng mga taong iyong nakakasalamuha. Ang payak na mga bagay ay nagkakaroon ng halaga’t nalilinang ang iyong sining. Ang pag-impok ng salapi at kayamanan sa lupa ay hindi mainam, ito’y nangangalawang, nabubulok, nananakaw, bumabaho’t naaagnas. Ang tunay na yamang dapat natin pagtrabahuan ay ang kinang na hindi nakikita, sa langit kapiling Niya.


Ang hanapbuhay na marangal sa akin ay walang depenisyon dahil nakita kong marumi. Ako’y tumpak na ang hanapbuhay ay iyong paghahanap sa anong buhay na nais mo… ang hanapbuhay ay ang pagkakataong natagpuan mo ang buhay sa lupa patungong langit kung saan naghihintay sa iyo ang habambuhay…


Ang larawang ito kuha ng aking "boss" noong dumalo kami ng isang pagtitipon sa Hong Kong.  Isang paraan para malinang ang aming galing sa napiling hanapbuhay.  

Itong Pamumuhay
Ang pamumuhay ng tao ay nasusukat sa kanyang pagkatao. May mayamang kumakain na sinsaid ang kaldero, may mahirap na dumudutdot ng magarbong telepono. May mayamang hindi tumatapak sa lupa, may mahirap na humahalik sa ipa. May iilan na naglalakad ng pakendeng, may karamihan na tumutulay sa bubog.


Ang pwersa ng totoong pamumuhay ay nakikita sa iba pang masukal buhay ng iba. Hindi tayo namumuhay para sa sarili. Isang elementong dapat mong malaman, na kailangan mong maging mahusay makitungo sa iyong kapit-bahay. Hindi mo kailangan maging madamot dahil kapag kinailangan mo ng patak ng asin, hindi ka tatakbo sa tindahan. Hindi mo dapat isipin paano magtago ng impormasyon, dahil kapag ikaw ay naging balbal sa isang araw, hindi ka hahanap ng guro para paliwanagan ka. Lalo pa’t hindi mo kailangan magbulsa ng kamay sa panahong kailangang ng iyong lakas, dahil kapag nasunugan ka ng bahay, hindi mo maaasahan kung ang bumbero ay aabot ng ligtas ang iyong tahanan.


Ang bagsik ng kalaban ay nasa sa iyong lebel ng pamumuhay.  Ang pinakamahirap kalabanin ay ang ating sarili sa iba’t-ibang aspeto. Ang gusto ng alipin na katawan ay malayo sa bagsik ng makabuluhang kaluluwa. Huwag ka ding pakasiguro na ang pagdikta ng iyong puso dahil ito nga ang pinakamadaya sa lahat. Kung mamimili ka ng iyong makakasama sa iyong buhay, una’y saliksikin mo ang iyong sarili. Itapon mo ang maduming kaisipan at ihanda ang pusong tangan ang tapang para maihiwalay ang mabuti sa masamang loob.


Ang pamumuhay ay parang isang kalakal. Pakikipagpalitan ng talento, pakikipagtunggali sa laman, pagkakapanalo sa kaaway at pagbabayad ng utang na loob. Sa lahat ng nabanggit, nasa sa iyong pakiwari kung anong nais mong suungin na buhay sa mundong ito.


Ang Pagsasabuhay
Madaling maging tao ngunit mahirap magpakato. Madaling sabihin subalit ang lumakad ng tuwid ay isang pagsubok. Gayundin, ang buhay ay isang hangin  na maaaring tumampi saka mawawala ng kusa. Ngunit ang pagsasabuhay, ang pang-araw-araw na ipinamamanhik mo’y iba ang maaaring damhin. Ang pagsasabuhay ay isang kasangkapan ng buhay na siyang kaakibat ng pagsunod sa iba. Hindi sa ayokong maging mulat ang iyong mata’t sikapin ito, ngunit ang pagsasabuhay ay hindi  rin madali. Kung iyong mapapansin, puro negatibo ang aking sinasambit dahil hindi ito nagagawa ng mga ordinaryong tao, na kung saan matapos nilang mabuhay, nakabalasubas ang kanilang kwento sa kanto, ang kanilang salita’y namamaho, ang kanilang karanasa’y nagsusumamo at ang binhi ng kaalama’y nakatago.


Sa pagpapatuloy ng paglathala: 11/10/13 hanggang 04/12/13 at 02/02/14

Sa patungong bahay nakita ko ang isang mamang nanghihina ang mga binti kaya kinailangan sumampa sa upuang di-gulong ng nag-iisa. Nakita ko din ang buhay sa kanya na hindi pangmatagalan. Napansin ko ang kanyang paglaban sa bawat pihit ng mga gulong, sa pag-ikot ng mga maninipis na gulong habang dumadampi ang lakas ng hangin sa bandang kwelyo. Nawala ang aking respeto nang sindihan niya ang kanyang sigarilyong maghahatid sa kabilang buhay, ng panghabang-buhay. Muntik na akong maghagis sa kanya ng kapirasong tulong, subalit nagbunyi ang aking himutok kaysa sa awang marangal. Halos pagsisihan ko ang aking awa sa taong ito na sumasayang sa regalong ibinigay Niya.  Sa isang banda, may awa pa din sa sulok ng aking damdamin...at ang awang hindi niya nalalaman ang kanyang sitwasyon. Walang ibang nakakakita sa kanya kundi ang iba, ang iba na para tulungan at bulungan siya.

Nagpatuloy ako sa paglalakad atsaka nagpasalamat sa Maykapal na ang kapal ng aking kalyo sa paa. Nasukat ko kung gaano na kalayo ang aking nilakbay. Nakarating ako ng matiwasay sa aking tahanan, magbuhat ang tatlumpung minutong paglalakad, nang suungin ko ang bahay ng may buhay, at magmuni-muni ng dating guni-guni. Humarap ako sa salamin na nakalagay sa aming banyo’t nakita ko ang kabuuan ng aking sarili --- ang aking itsura, kulay at hugis. Naalala ko ang mga kathang sinabi ng aking mga kaibigan, ang binanggit ng aking pamilya, ang mga namutawi sa bibig ng mga taong pumuri at binigkas ng ilang gumapi sa akin. Salamat dahil isa ito sa mgakalagayang maghahatid sa akin sa panghabangbuhay. Lasap na lasap ko ang lahat ng katas ng pait at tamis ng kanilang budhi. Habang pinagmamasdan ko ang iba pang bahagi ng aking katawan, marami pa akong dapat matuklasan o sila na ibig masaksihan…Pero ang lahat ng ganda at anyo nito ay maglalaho.


Kuha habang sakay sa sasakyan, kung saan nakita ko ang tuyot na punong-kahoy at ang asul na kalangitang nagbibigay pag-asa at patuloy na pagsibol ng buhay.


Panghabang-buhay
Sa paghahanap ng marangal na kwento ng bawat nilalang, ang araw-araw na kanilang iginuguhit sa palad, pagbanyos ng mukha at pagsasapu ng pawis na pumamatak. Isang paraan upang maipakita na ang pagsisibak ng oras ay mahalaga.


Simple ang nais kong iparating, ang buhay sa dako roon ay may nakalaan na isa pang buhay. Ang dalawang buhay at itatali sa harapan ng Panginoon upang maging isa. Ang iba’y nagsasaya, mangilan-ngilan ang hindi nito inaabot at karamihan nakadadanas ng paghigpit at pagkipot ng mga pisi upang magbuklod sa dalawa na magiging isa.


Nasipat ko ang isang binibini hindi kung “saan”, hindi kung “kailan”, hindi dahil kung “ano”, kundi kung “bakit” siya? Sa simbahan kami nagkakilala at nais kong makasama siya at ihatid kami sa tahanan ng Panginoon. Sa kaganapang ito, mas naniniwala ako sa takda kaysa dikta. Kung bakit nga ba ako ganito at siya nama’y ganun na? Kung bakit nga ba ako nandito at siya’y nanduon na? Kung bakit nga ba ngayon lang at siya’y dati pa? Siya lang na wagas o sa wakas?


Buhay na Walang Hanggan 

Binigyang-pangwakas: 09/09/14

Ang buhay sa pag-aaral ng salita ng Diyos ay isang biyaya, mabilis na parang bula't damong uusbong at mawawala.  Isang pribilehiyo na ibinigay Niya sa atin upang manumbalik ang putol na relasyong dulot ng kasalanan.  Isa itong importanteng mensahe, libreng regalo kung ating tatanggapin ngunit mahal ang kabayaran. Bago pa man maisakaturapan ito ang bagay na ito, ang Diyos Ama ay isinugo ang Kanyang sariling Anak upang tubusin ang ating makasalanan (John 3:16). Upang walang balakid sa pagmamahal at Kanyang katapatan sa ating buhay.

May apat (4) na bagay tayong dapat mong malaman:

(1) Lahat tayo ay nagkasala (Roma 3:23)
Sa teorya ng pagbuo ng mundo at salita na ibinigay ng Diyos ay malaki ang pagkakaiba. Kung sa makamundong pag-aaral, lahat ay tatangging may kasalanan na tangan habang sila ay ipinagbubuntis pa ng kanyang ina. Sa isip nilang literal at pilosopiyang ihahayag, ang sanggol ay walang kakayanhang mag-isip at nakadepende sa magulang o paligid. Samakatuwid, ang kasalanan ay hindi namamana kundi namumuo. Subalit malinaw ang sinabi ng Aklat ng Buhay na tayo ay may angking kasalanan buhat noon pa man.

Hindi na natin kailangang gawin ang mga ito...tayo'y maliligtas sa Kaniyang biyaya at awa.

(2) Ang kabayaran ng kasalanan ay kamatayan (Roma 3:23a)
Sa mundo ay may itinakdang kabayaran ang bawat nagkasala at lumabag sa batas. Gayundin ang ating kasalanan at mayroong dalawang bagay ang napapasakop dito:

a. Pisikal na Kamatayan
Isa sa kasiguraduhan sa mundo ay ang kamatayan tulad ng aking mga nabanggit. Walang sinuman ang makakaiwas sa pinakahuling kaaway natin sa mundo - kamatayan.

b. Ispiritwal na Kamatayan
Ito ay kung saan patay ang ating kaluluwa sa harapan Niya na kailangang pagbayaran kundi ay mapupunta tayo sa dagat-dagatang apoy. Kung saan puno ng kalituhan, alaala at pakiramdam na buhay, habambuhay na dalamhati't pagsisisi. Ngunit ang impyerno ay ginawa para sa mga demonyo at nagtaksil sa kabutihan ng Diyos. Ayaw ng Panginoon na ang sinuman ay mapahamak kaya ibinigay Niya ang Kanyang bugtong na Anak sa pamamagitan ni Hesu Kristo (Roma 3:23b).

Ang regalong ito ay para sa lahat, at isang pangako na magkakaroon ka ng buhay na walang hanggan sa piling ng Panginoon na Tagapagligtas. Ang regalo ay hindi binibili o kinukuha, bagamat ito ay tinatanggap. Ang pagpapatawad ay hindi kaakibat ang bawtismo, pag-anib sa simabahan, sekta o paggawa ng mabuti. Matataggap mo lamang ito sa pamamagitan ng bukas pusong pananalig sa Kanya.

Oo, si Hesus ay namatay para sa lahat --- ngunit hindi lahat ng tao ay mapupunta sa piling Niya sa langit --- ito ay ang mga tumanggap lamang. Nasa sa ating aksyon at desisyon ang mangyayari sa buhay, kung tatanggapin o babaliwalain? Wala ding ipinanganak na agarang nasa puso siya, dapat nating malaman na Siya lamang ay naghihintay.

(3) Mayroon tayong Tagapagligtas (Roma 5:8)
Ibinigay ng Diyos ang Kanyang pag-ibig (bugtong na Anak) sa atin, bagamat tayo ay makasalanan at lubos nabayubay din Siya. Gayon na lamang talaga ang Kaniyang pag-ibig sa bawat isa sa atin.

Ang Panginoon ay pinili si Hesus para pagbayaran ang ating kasalanan sa pamamagitan ng pagbubuhat ng krus ng kalbaryo. Siya ay dinuraan, niyurakan, hinila ang balbas at ipinako. Mahal ka Niya. Namatay Siya para sa iyo at sa akin ngunit nabuhay Siyang muli matapos ang tatlong araw upang ihanda ang lugar sa langit para sa iyo at akin.

Sa katotohanan, maraming tao ang hindi alam ang tiyak na oras, lugar o araw ng kanilang pagtanggap ng Diyos sa kanilang puso. Kung mangyayari man ito sa iyo, kailangan mong alalahanin. Kung ikaw ay namatay nang hindi pinapatawad, sabi ng Bibliya ay saan ka pupunta? Ayon ba ang gusto o nais mo?

(4) Maaari tayong patawarin (Roma 10:13)
Sinabi ng Hesu Krsito na kung sinuman ang nanampalataya sa Kanyang pangalan ay mangaliligtas. Kung ang Panginoon ay hayag sa Kanyang pag-ibig na kayang gawin upang tayo ay hindi mapahamak, payag ka ba na tanggapin Siya bilang "Siya"?

Maaari mong sundin sa pagbanggit o isapuso ang bawat salita na iyong mababasa:

"Mahal kong Panginoon, alam kong ako'y makasalanan. Patawad po sa aking kasalanan. Naniniwala akong namatay ka para sa aking mga kasalanan, inilibing at muling nabuhay sa ikatlong araw. Kinikilala kita Hesus sa aking buhay bilang Diyos na Tagapagligtas at ipinapangakong susundin ang Inyong bawat Salita. Binubuksan ko ang aking puso at inaanyayahang manahan ka ngayon upang ako'y maligtas. Ito po ang aking samu't dalangin sa pangalan ni Hesus. Amen."


Ito awiting ito ay madalas naming kantahing magkakapatid sa tuwing may nagpapaalam na mahal namin sa buhay. Isang paalala na hindi natin kailangan makita kung anong mayroon sa dako paroon bago tayo maniwala at manalig. Sapagkat sa mga susunod ay maaaring wala ng pagkakataon, "...at huli na ang lahat".

Ngayon ay bago ka na ngang nilalang sa Kanyang harapan, sa paanan ng Kanyang trono. Isa ka na Nyang maituturing na anak at didinggin ang bawat panalagin! Higit sa lahat, iniligtas ka ng Hesus Krsito sa tiyak na kapahamakan at magkakaroon na ng buhay na walang hanggan sa langit. Gawin nating ambisyon ang makapiling Siya dahil ang "walang hanggan" ay walang katapusan, hindi magmamaliw.